After Tanmay learn riding bicycle, this is his first day of riding his bicycle on his own... We can clearly see him balancing cycle. Bravo Tanmay.. Well done..

I am sorry

When I was in school, one of my friends gave me a quote.. it stated as follows:

Its what life is all about
what you are in life
depends on what you choose
whether you accept every challenge
or simply refuse.......
To lend someone a helping hand selflessly...
To share someones burdon effortlessly.....
Its what life is all about
Really!!!


Isnt that true? When I remember how my parents were with me, how my grand parents were with me.... I feel there were selfless and their behaviour was effortless. Yelling, getting irritated was the thing which I did on them... but they never were neither they are now getting irritated or yelling back on me. I had my choices but they never had.. I made mistakes but they always forgave me.. It was me who wanted all things at right time.. but it was them who always said,"This is the right time when you gave this to us..."

I feel guilty for my mistakes and my behaviour. Try to patch it up but then the time whn I hurted them a lot will never be back again. I cant change tht time which made them sad because of my behaviour. All that I can do is correct my mistakes and dont repeat them again.

I am sorry...

अर्चना......... लवकर ये!!

आज सकाळी सकाळी अर्चूची आठवण आली. कारणही होतं म्हणा त्या आठवणीला.. आम्ही दोघी मिळून मार्केट मधे धमाल करतो. "वाढलं वाढलं वाढलं... " "ए तुझं काय स्टेटस आहे मार्जिनला?" "आईला... पडलं की!!!" "हे खुप बोअर करतय!!" आम्ही धमाल करायचो. अर्चूसोबत ऑनलाईन भेटून आणि बोलूनही जवळ जवळ महिना होत आलाय.. हे सगळं मिस करतेय. ती असली सोबत की मग टेन्शन रिलिफ होतं थोडं. जरा बरं वाटतं.

सध्या माहेरी धमाल करतेय ती. आणि मी तिला इथे मस्तपैकी मिस करतेय. आता लवकर ये इथे वापस ये अर्चना..

पाऊस पडून गेल्यावर

आज संध्याकाळी हवेत थोडा गारवा होता. ती उन्हाळा संपत आल्याची चाहूल होती... कुलरची थंड हवा संपणार, गारेगार कुल्फी आणि आईसक्रिम संपणार, पन्हं आणि रसना संपणार.... दही, आमरस संपणार, छान छान सरबतं संपणार.. थंडाई, ज्युसेस आणि कैरीचे मस्त प्रकार संपणार....

एकीकडे उन पडलं खुप म्हणून आरडा ओरडा करायचा आणि मग वर्षभरानंतर आलेल्या पहिल्या पावसानी गारवा आणला की हाच उन्हाळा संपणार या साठी हु्रहुर करायची.... आज काहिसं वेगळं वाटलं,

पाऊस पडून गेल्यावर, मन पागोळ्यांगत झाले…
क्षितीजाच्या वाटेवरती पाण्यावर रांगत गेले....

पाऊस हवाहवासा ही वाटला आणि उन्हाळा संपूच नये असं ही वाटलं. येणारा पाऊस काय काय घेऊन येणार??? थोडी तारांबळ, थोडा गारवा, जुन्या रफी, लता, किशोर, आशा या दिग्गजांच्या कॅसेट्स आणि सीडीज पुन्हा बाहेर येणार... गरम वाफाळलेल्या कॉफी आणि चहाचे मोठे मग्ज बाहेर निघणार, आईच्या कॉटनच्या साड्यांची केलेली रजई बाहेर येणार, जुन्या आठवणी, जुन्या मित्र-मैत्रिणींचे ग्रुप्स फ्रेश चेहर्‍यांनी भेटणार..... गाडीवर जाताना उन्हानं होणारी मनाची काहिली थांबून मिलिंद ईंगळेच्या गारवा मधील ओळी आठवणार....

आकाश सारे माळून तारे
आता रुपेरी झालेत वारे
अंगभर थर थर थर नाचवा नवा नवा.......

पाऊस नक्की पाहिजे!! उष्णतेनं तापलेली धरा थंड जलधारांनी तृप्त करण्यासाठी.... मरगळलेल्या सृष्टीला नवचैतन्य देण्यासाठी..... नवीन पालवी, नवी फुलं नवी फळं, नव्या इच्छा, नवी स्वप्नं, नवा दिवस, नवा पाऊस आणि तोच आपला हवा हवासा ऋतू... आपला पावसाळा..... आकाश पाण्यानं भरून जईन, टप टप थेंब वाजतील.... पावसात भिजण्यासाठी, ते थेंब झेलण्यासाठी मन पुन्हा पुन्हा आतुर होईन...

ये पावसा ये.... लवकर ये.... Welcome Rain!!!

कौतुक

आजच्या बहुसंख्य जणांना विचारलं की "आपला राष्ट्रीय खेळ कोणता हो?" आणि चुकून हॉकी असं बरोबर उत्तर दिलं तर मला, त्याला / तिला सांगावसं वाटेल की "बाबा, आता कोणीतरी क्रांती करा, संप, आंदोलनं करा आणि आपला राष्ट्रीय खेळ हॉकी बदलून क्रिकेट करा." अरे किती तो क्रिकेटचा उदो उदो! जेवढे स्टार्स पुढे आलेत ना क्रिकेटच्या टिम्स साठी त्यातल्या एकानं तरी हॉकी प्रिमियर लिग साठी टिम स्पॉन्सर केली का? किमान त्यांना माहितिये का की आपल्या देशाचा खेळ हॉकी आहे म्हणून?


भारतात जेवढी दैना हॉकीची झालीये ना तेवढाच उदो उदो क्रिकेट्चा झालाय. एकट्या क्रिकेटलाच दोष नाही देत मी. तीच गत टेनिस, बॅडमिंटनची पण आहे. सानिया मिर्झा, महेश भुपती, लिऍण्डर पेस असे दोघं तिघं गिने चुने टेनिस प्लेअर्स... त्यांचा सत्कार आणि काय काय होतं पण अझलान शाह हॉकी स्पर्धेत भारतानं मलेशियावर ३-१ अशी मात करत तब्बल १३ वर्षानी या करंडकावर आपलं नाव कोरलं!!! आपलं नाव..... भारतीय संघाचं नाव... किती अभिमानाची ही गोष्ट किती जणांनी साजरी केली? २००३ साली भारतीय क्रिकेट संघ विश्वकप स्पर्धेच्या पुढच्या फेरीत पोहोंचावा म्हणून देशभर जप तप आणि यज्ञ झाले होते! अझलान शाह करंडक खेळण्यासाठी भारताचा संघ कधी गेला हे कोणाला कळलं ही नाही. ना त्यांना शुभेच्छा द्या असं कोणत्या चॅनलवाल्यानी सांगितलं. आयडिया फोन सांगतो क्रिकेटर्सशी बोला म्हणून.... हॉकी प्लेअर्स कुठे गेलेत हो आपले???? १९९५ नंतर २००५ साली इंग्लंडने अशेस ही क्रिकेटची स्पर्धा जिंकली तर इंग्लंडच्या राणीनं राजवाड्यात पार्टी दिली होती. त्या टिमची ओपन बस मधून फेरी काढली होती. आणि महिना दिड महिना कौतुक चाललं होतं. आपण १३ वर्षांनी अझलान शाह करंडक जिंकला तर त्याचं फारसं नाव ही दिसलं नाही आपल्या चॅनल्सवर. आपल्या खेळाच्या किंवा आपल्या स्वतःच्या काही गोष्टीं बाबत आपण स्वतः इतके उदासीन का आहोत? आपण आपल्या खेळाचं, खेळाडूंच, कौतुक केलं नाही तर कोण करणार???

प्रोफ़ाईल विझीट काऊंटर

मी कुठलीतरी लिंक क्लिक केली आणि माझं प्रोफ़ाईल विझिट काऊंटर जे ब्लॉगर देतं तेच काम करेनासं झालं. आठवडाभर मी इकडं तिकडं शोधाशोध केली आणि शेवटी उधारीचं काउंटर घेतलं एका साईटवरून. आज विचार करतेय इतकी का मारामारी केली असावी मी? ते ही प्रोफ़ाईलला किती विझिट्स झाल्या फक्त येवढच चेक करण्यासाठी???

बरं! जेंव्हा मी नेट सर्फ़ केलं ना त्यावेळी माझ्यासारखे प्रोफ़ाईल विझिट काऊंटर बंद पडलं म्हणून आरडा ओरडा करणारे अनेक जण होते. मग थोडं बरं वाटलं की चला आपल्यासारखे अनेक रेस्टलेस लोकंही आहेत इथे म्हणून..

एक नवीन ब्लॉग ऍड केला तेंव्हा ब्लॉगरचं काऊंटर आपणहून अपडेट झालं पण नंतर ते पुन्हा बंद पडलं. आता बघू काही आयडिया कोणी सुचवतं का ब्लॉगरचं काऊंटर अपडेट कसं करायचं ते..

तो पर्यंत keep reading and keep commenting :-)

Rain rain dont go away...

u like rain???? cloudy clumsy and dull start of the day... rain drizzles around.. I like sitting in balcony.. watching rain.. ppl wearing raincoat, carryin umbrella, wearing waterproof rain boots... haha! wht a pity.. they kill their desires! u ever tried getting wet in rain drizzles? its light rain... not a downpour... get a dress on.. and go out.. without umbrella, without a raincoat.... go to the backyard, stretch hands out, look above.. rain droplets they enter ur eyes... store them there... dont let them wash off.. those tiny droplets become ocean of tears in ur loneliest moments... each moment u spend away from ur near n dear ones is lonely... time seems to be stopped... day seems to be longer than usual... take a break from ur routine... grab a pillow, hold it near u, burry ur face in it and doze of in arms.... mmmmmmmmm what a day! no work, no tension, just rest.... sometimes feels we need someone very special and affectionate... but then u never knw whom u need and what u need and when u need,

get wet in rain... till ur heart feels enuf, till mind gets tired and stretch the strength of ur body till ur heart gives up! make most of tht moment... let raindrops enter ur hair, make them wet, over ur face, ur hands ur body, be like rain... make everyone wet, make a lady a dripping beauty... make a child jump in its puddle give all ur happiness and vanish off... isnt tht raindrop is happiest of all? it has nothing to worry about expectations... because a tiniest raindrop is so pwerful tht it brings a smile on everyones face... from a child to an old man..... child wants to get wet in rain... a young ones wants to get wet in rain, youth are crazy about getting dripping wet in rain.. elder ones haha!! they have their desires for rain..... a tiny rain drop makes everyone happy... why cant we? we have responcibilities... so? rain also has... we have expectations... well! thr u go.. rain doesnt expect....

give give and just keep giving..... till ur last breath!