20 September 2007
16 September 2007
महाजालावरची एक कॉमन कविता
मैं और मेरा रूममेट अक्सर ये बातें करते हैं,
घर साफ होता तो कैसा होता.
मैं किचन साफ करता तुम बाथरूम धोते,
तुम हॉल साफ करते मैं बालकनी देखता.
लोग इस बात पर हैरान होते,
उस बात पर कितने हँसते.
मैं और मेरा रूममेट अक्सर ये बातें करते हैं.
यह हरा-भरा सिंक है या बर्तनों की जंग छिड़ी हुई है,
ये कलरफुल किचन है या मसालों से होली खेली हुई है.
है फ़र्श की नई डिज़ाइन या दूध, बियर से धुली हुई हैं.
ये सेलफोन है या ढक्कन,
स्लीपिंग बैग है या किसी का आँचल.
ये एयर-फ्रेशनर का नया फ्लेवर है या ट्रैश-बैग से आती बदबू.
ये पत्तियों की है सरसराहट या हीटर फिर से खराब हुआ है.
ये सोचता है रूममेट कब से गुमसुम,
के जबकि उसको भी ये खबर है
कि मच्छर नहीं है, कहीं नहीं है.
मगर उसका दिल है कि कह रहा है
मच्छर यहीं है, यहीं कहीं है.
पेट की ये हालत मेरी भी है उसकी भी,
दिल में एक तस्वीर इधर भी है, उधर भी.
करने को बहुत कुछ है, मगर कब करें हम,
इसके लिए टाइम इधर भी नहीं है, उधर भी नहीं.
दिल कहता है कोई वैक्यूम क्लीनर ला दे,
ये कारपेट जो जीने को जूझ रहा है, फिकवा दे.
हम साफ रह सकते हैं, लोगों को बता दें
हां हम रूममेट्स है रूममेट्स है रूममेट्स है!!!
घर साफ होता तो कैसा होता.
मैं किचन साफ करता तुम बाथरूम धोते,
तुम हॉल साफ करते मैं बालकनी देखता.
लोग इस बात पर हैरान होते,
उस बात पर कितने हँसते.
मैं और मेरा रूममेट अक्सर ये बातें करते हैं.
यह हरा-भरा सिंक है या बर्तनों की जंग छिड़ी हुई है,
ये कलरफुल किचन है या मसालों से होली खेली हुई है.
है फ़र्श की नई डिज़ाइन या दूध, बियर से धुली हुई हैं.
ये सेलफोन है या ढक्कन,
स्लीपिंग बैग है या किसी का आँचल.
ये एयर-फ्रेशनर का नया फ्लेवर है या ट्रैश-बैग से आती बदबू.
ये पत्तियों की है सरसराहट या हीटर फिर से खराब हुआ है.
ये सोचता है रूममेट कब से गुमसुम,
के जबकि उसको भी ये खबर है
कि मच्छर नहीं है, कहीं नहीं है.
मगर उसका दिल है कि कह रहा है
मच्छर यहीं है, यहीं कहीं है.
पेट की ये हालत मेरी भी है उसकी भी,
दिल में एक तस्वीर इधर भी है, उधर भी.
करने को बहुत कुछ है, मगर कब करें हम,
इसके लिए टाइम इधर भी नहीं है, उधर भी नहीं.
दिल कहता है कोई वैक्यूम क्लीनर ला दे,
ये कारपेट जो जीने को जूझ रहा है, फिकवा दे.
हम साफ रह सकते हैं, लोगों को बता दें
हां हम रूममेट्स है रूममेट्स है रूममेट्स है!!!
03 September 2007
वाट्टेल ते!!
मनात येईल ते लिहावं. शाळा कॉलेजला असताना वाटायचं की काही तरी लिहावं. डायरी तेंव्हा ही लिहायचे. आज ही लिहिते. जेंव्हा मागच्या डायर्या काढून वाचते तेंव्हा लिखाणाची पद्धत, विषय, आणि त्यातलं passion बदलल्यासारखं वाटतं. कदाचित माझा भ्रम असावा. पण त्यावेळी जसे विषय सुचत जायचे तसे आज सुचत नाहीत. आणि त्यावेळी जसं सुचल्या विषयाला मॅटर लिहिता यायचं तसं मॅटर आणि तशी भाषा आज जमत नाही.
कॉलेजचे दिवस छान वाटतात. मैत्र, अभ्यास, प्रॅक्टिकल्स, गप्पा, कॅन्टीन, मस्त दिवस जायचा. मला पुन्हा कॉलेजला जावसं वाटतयं. लायब्ररी, पुस्तकांसाठी नंबर्स लावणं, आपल्याच ग्रुप मध्ये पुस्तक फिरवणं, डिस्कशन्स, जर्नल्स, प्रॅक्टिकल्स, ओरल्स अशा एक एक गोष्टी आठवत गेल्या की आपलं ते विश्व किती वेगळं आणि धमाल होतं हे जाणवतं.
डिग्रीचे सुपीक आणि सुंदर दिवस संपले तशी मागे नोकरीची धावपळ सुरू झाली. कॉलेज मधे असताना नोकरी करावी वाटयाची... कधी एकदा डिग्री संपेल आणि कधी एकदा नोकरी करू असं व्हायचं... आज वाटतय की ते दिवस पुन्हा येणार नाहीत.. त्या feelings ही येणार नाहीत. रोज येणारा दिवस काही ना काही शिकवून जातो. पुढे सरकवत जातो... धकाधकीच्या आजच्या आयुष्यात आई पपांशी होणार्या रोजच्या गप्पा कमी झाल्यात, बहिणीशी टेरेसवर होणार्या गप्पा कमी झाल्यात, निवांत बाजारात जाऊन होणारी खरेदी तर बंदच झालीये... ऑफिसातून येता येता खरेदी आटोपायची, आवडीची गोष्ट मिळाली तर आनंद नाही मिळाली तर compromise.... life never stops... keeps on moving... but yeah each day as comes teaches a new thing... teaches how to b happy and how to b self relient....
मैत्रिणी आठवत राहतात. कधी मधे फोनवर बोलणं होतं. पण तेवढ्या पुरतंच.... सगळेच आपापल्या नोकरीत गुंतलेले.
मला पुन्हा एकदा कॉलेजला जायचयं... कट्ट्यावर बसून गाणं गुणगुणायचय.... जोक्सवर खळखळून हसायचयं... हात धरून coridoor मधून फेरफटका मारायचाय....
कॉलेजचे दिवस छान वाटतात. मैत्र, अभ्यास, प्रॅक्टिकल्स, गप्पा, कॅन्टीन, मस्त दिवस जायचा. मला पुन्हा कॉलेजला जावसं वाटतयं. लायब्ररी, पुस्तकांसाठी नंबर्स लावणं, आपल्याच ग्रुप मध्ये पुस्तक फिरवणं, डिस्कशन्स, जर्नल्स, प्रॅक्टिकल्स, ओरल्स अशा एक एक गोष्टी आठवत गेल्या की आपलं ते विश्व किती वेगळं आणि धमाल होतं हे जाणवतं.
डिग्रीचे सुपीक आणि सुंदर दिवस संपले तशी मागे नोकरीची धावपळ सुरू झाली. कॉलेज मधे असताना नोकरी करावी वाटयाची... कधी एकदा डिग्री संपेल आणि कधी एकदा नोकरी करू असं व्हायचं... आज वाटतय की ते दिवस पुन्हा येणार नाहीत.. त्या feelings ही येणार नाहीत. रोज येणारा दिवस काही ना काही शिकवून जातो. पुढे सरकवत जातो... धकाधकीच्या आजच्या आयुष्यात आई पपांशी होणार्या रोजच्या गप्पा कमी झाल्यात, बहिणीशी टेरेसवर होणार्या गप्पा कमी झाल्यात, निवांत बाजारात जाऊन होणारी खरेदी तर बंदच झालीये... ऑफिसातून येता येता खरेदी आटोपायची, आवडीची गोष्ट मिळाली तर आनंद नाही मिळाली तर compromise.... life never stops... keeps on moving... but yeah each day as comes teaches a new thing... teaches how to b happy and how to b self relient....
मैत्रिणी आठवत राहतात. कधी मधे फोनवर बोलणं होतं. पण तेवढ्या पुरतंच.... सगळेच आपापल्या नोकरीत गुंतलेले.
मला पुन्हा एकदा कॉलेजला जायचयं... कट्ट्यावर बसून गाणं गुणगुणायचय.... जोक्सवर खळखळून हसायचयं... हात धरून coridoor मधून फेरफटका मारायचाय....
12 August 2007
सुप्रभातम रिमिक्स!!
कौसल्या सुप्रजा.... तव सुप्रभातम।
श्री व्यंकटेश सुप्रभातम ऐकताना छान वाटतं. नेटवर डाउनलोड करता येईल का यासाठी एक दिवस शोधत होते तर याचं रिमिक्स सापडलं. esnips.comवर सापडलेलं हे रिमिक्स.
श्री व्यंकटेश सुप्रभातम ऐकताना छान वाटतं. नेटवर डाउनलोड करता येईल का यासाठी एक दिवस शोधत होते तर याचं रिमिक्स सापडलं. esnips.comवर सापडलेलं हे रिमिक्स.
|
11 August 2007
अनिल कुंबळेचं ओव्हलवर शतक
शुक्रवार, १० ऑगस्ट २००७. भारत इंग्लंड दरम्यान तिसरी कसोटी इंग्लंडला ओव्हलवर सुरू होती. भारत सुस्थितीत खेळत होता. म्हणजे टॉप ऑर्डर चांगली खेळली होती. आणि ४५०च्या वर धावा झालेल्या. नाणेफेक जिंकत प्रथम फलंदाजी करण्यासाठी भारत मैदानावर उतरला ते मागची सर्व गालबोटं पुसून टाकण्यासाठी. दिनेश कार्तिकच्या ९२, तेंडल्याच्या ८२, द्रविडच्या ५५ अशा चांगल्या धावसंख्या असताना विकेट्स पडतही होत्या. महेंद्र सिंग धोनी आणि अनिल कुंबळे मैदानावर आले. धोनीवर आशा नेहेमीच असतात. तडाखेबंद फलंदाजीसाठी प्रसिद्ध धोनी आणि मला तरी अनिल कुंबळेकडून धोनीला किमान सपोर्ट अपेक्षित होता. धोनीने नेहेमी प्रमाणे दे दणादण धावांची मारामारी सुरू केली आणि अनिल कुंबळेने मला अपेक्षित साथ त्याला दिली. धोनीने पिटरसनला एका ओव्हर मध्ये दोन सलग सिक्स मारले. हा मोका पाहून पिटरसनने त्याला तिसरा बॉल तसाच टाकला. सिक्स मारण्याच्या इच्छेनं धोनीने पुढे येऊन बॉल मारला पण सिमा रेषेजवळ असलेल्या कुकने त्याला टिपलं.
धोनी आऊट झाला त्यावेळी आपल्याकडचे भरवशाचे बॅट्समन संपले होते. बाकी टेल एंडर्स किती रन्स जोडतील यावर मी एक अंदाज बांधत होते. कुंबळे आणि जहिर खेळत होते. एकमेकांना साथ देत होते. जहिर ११ रन्स वर आणि त्या पाठोपाठ आलेला आर.पी.सिंग ११ रन्सवर आऊट झाले. त्यावेळी अनिलनं आपले ५० रन्स पूर्ण केले होते. शेवटचा फलंदाज म्हणून श्रीसंथ आलेला. श्रीसंथही जरा मारामारी कॅटॅगिरीत येतो. म्हणजे आलेला बॉल टोलवायचा आणि जास्तीत जास्त रन्स वसूल करायचे असा त्याच्या जनरल खाक्या! अनिल कुंबळेचे माझ्या आठवणीप्रमाणे ८८रन्स हा सर्वात जास्त रन्सचा रेकॉर्ड. आणि मला वाटत होतं की श्रीसंथनं त्याला सपोर्ट करावा आणि अनिलनं ८८ रन्स चा रेकॉर्ड मोडावा....
श्रीसंथनं अनिलला चांगला सपोर्ट दिला. ८८ रन्सचा स्वत:चा रेकॉर्ड त्यानं मोडला... चला आता हा कधीही आउट झाला तरी काही फारसं मला वाईट वाटणार नव्हतं. हा! पण त्यानी स्वत:चा रेकॉर्ड मोडावा ही मात्र इच्छा नक्की होती. ती पुर्ण झाली नसती तर थोडसं वाईट वाटलं असतं की अरेरे त्याचा रेकॉर्ड किमान मॅच व्हावा.! पण कसलं काय!!! रेकॉर्ड मोडला तरी अनिल आऊट व्हायचा चान्स दिसत नव्ह्ता. श्रीसंथही त्याला साथ देत होता. तो जपून फलंदाजी करत होता. जणू अनिलची सेंचुरी ही आपली जबाबदारी आहे असं त्यानं मानलं होतं.
अनिलनं शतक पुर्ण केलं ते २ सलग चौके मारून... पहिला चौका मारून तो ९३चा ९७वर आला. दुसरा चौका लकीली लागला. बॅटला लागून बॉल स्टंप्सच्या बाजूनी निसटला... स्टंप आऊट होऊ नये म्हणून अनिल बॅट क्रिझ मध्ये टेकवण्यासाठी मागे वळला तो बॉल निसटून सीमारेषेपलिकडे निघाला होता. तो पोहोंचायच्या आधीच आनंदानं सगळेच बेभान झाले होते. श्रीसंथने अनिलचं अभिनंदन केलं... सगळेच टाळ्या वाजवत होते. आनंदात होते.
अनिलच्या सेंच्युरीनंतर ड्रेसिंगरूम रिप्ले मध्ये दाखवत होते. त्याचा स्टंप्स शेजारून गेलेला बॉल... तो क्षण... रिप्ले मध्ये दाखवत होते... त्याची सेंच्युरी मिस होते की काय या भावनेने डोक्याला हात लावून नंतर तोच हात उंचावत उड्या मारणारं ड्रेसिंग रूम दाखवत होते... ११८ टेस्ट मॅचेसची वाटबघून अनिल कुंबळेनं त्याच्या कारकिर्दिचं पहिलं वहिलं शतक १६ फ़ोर व १ सिक्सच्या मदतीनं भारता बाहेर इंग्लंडच्या ओव्हल मैदानावर काढलं.
त्याची सेंच्युरी पुर्ण झाल्यावर श्रीसंथने आपली बॅट परजली!! ६ फ़ोर व १ सिक्स मारून त्यानं ३५ धावा काढल्या. ३५च्या स्कोअरवर श्रीसंथ आऊट झाला.
अनिल ११० धावांवर नाबाद होता. पहिलं वहिलं शतक... ते ही नाबाद.... यालाच कदाचित भगवान के घर देर है अंधेर नही असं म्हणत असावेत! ३६ वर्षीय अनिल कुंबळेनं दाखवलेला संयम, त्यानं केलेली संयमी खेळी खरोखर वाखाणण्याजोगी आहे. ओव्हलवर झालेली मॅच जेवढी दिनेश कार्तिक व धोनीच्या हुकलेल्या शतकाने लक्षात राहिल त्या पेक्षा जास्त ती अनिल कुंबळेच्या शतकाने राहिल....
हॅट्स ऑफ टू यू अनिल!!! ब्राव्हो!
आज मॅचचा तिसरा दिवस संपला. इंग्लंडचे ९ बॅट्समन आऊट झाले. मला मनापासून वाटतय भारतानं मॅच जिंकावी. ही ड्रॉ होऊ नये. किमान अनिलनं काढलेल्या शतकाचा मान ठेवण्यासाठी तरी आपण मॅच जिंकावी....
अनिल कुंबळेच्या सेंच्युरीचे व त्या नंतरचे हे काही क्षण..
सोनल..
धोनी आऊट झाला त्यावेळी आपल्याकडचे भरवशाचे बॅट्समन संपले होते. बाकी टेल एंडर्स किती रन्स जोडतील यावर मी एक अंदाज बांधत होते. कुंबळे आणि जहिर खेळत होते. एकमेकांना साथ देत होते. जहिर ११ रन्स वर आणि त्या पाठोपाठ आलेला आर.पी.सिंग ११ रन्सवर आऊट झाले. त्यावेळी अनिलनं आपले ५० रन्स पूर्ण केले होते. शेवटचा फलंदाज म्हणून श्रीसंथ आलेला. श्रीसंथही जरा मारामारी कॅटॅगिरीत येतो. म्हणजे आलेला बॉल टोलवायचा आणि जास्तीत जास्त रन्स वसूल करायचे असा त्याच्या जनरल खाक्या! अनिल कुंबळेचे माझ्या आठवणीप्रमाणे ८८रन्स हा सर्वात जास्त रन्सचा रेकॉर्ड. आणि मला वाटत होतं की श्रीसंथनं त्याला सपोर्ट करावा आणि अनिलनं ८८ रन्स चा रेकॉर्ड मोडावा....
श्रीसंथनं अनिलला चांगला सपोर्ट दिला. ८८ रन्सचा स्वत:चा रेकॉर्ड त्यानं मोडला... चला आता हा कधीही आउट झाला तरी काही फारसं मला वाईट वाटणार नव्हतं. हा! पण त्यानी स्वत:चा रेकॉर्ड मोडावा ही मात्र इच्छा नक्की होती. ती पुर्ण झाली नसती तर थोडसं वाईट वाटलं असतं की अरेरे त्याचा रेकॉर्ड किमान मॅच व्हावा.! पण कसलं काय!!! रेकॉर्ड मोडला तरी अनिल आऊट व्हायचा चान्स दिसत नव्ह्ता. श्रीसंथही त्याला साथ देत होता. तो जपून फलंदाजी करत होता. जणू अनिलची सेंचुरी ही आपली जबाबदारी आहे असं त्यानं मानलं होतं.
अनिलनं शतक पुर्ण केलं ते २ सलग चौके मारून... पहिला चौका मारून तो ९३चा ९७वर आला. दुसरा चौका लकीली लागला. बॅटला लागून बॉल स्टंप्सच्या बाजूनी निसटला... स्टंप आऊट होऊ नये म्हणून अनिल बॅट क्रिझ मध्ये टेकवण्यासाठी मागे वळला तो बॉल निसटून सीमारेषेपलिकडे निघाला होता. तो पोहोंचायच्या आधीच आनंदानं सगळेच बेभान झाले होते. श्रीसंथने अनिलचं अभिनंदन केलं... सगळेच टाळ्या वाजवत होते. आनंदात होते.
अनिलच्या सेंच्युरीनंतर ड्रेसिंगरूम रिप्ले मध्ये दाखवत होते. त्याचा स्टंप्स शेजारून गेलेला बॉल... तो क्षण... रिप्ले मध्ये दाखवत होते... त्याची सेंच्युरी मिस होते की काय या भावनेने डोक्याला हात लावून नंतर तोच हात उंचावत उड्या मारणारं ड्रेसिंग रूम दाखवत होते... ११८ टेस्ट मॅचेसची वाटबघून अनिल कुंबळेनं त्याच्या कारकिर्दिचं पहिलं वहिलं शतक १६ फ़ोर व १ सिक्सच्या मदतीनं भारता बाहेर इंग्लंडच्या ओव्हल मैदानावर काढलं.
त्याची सेंच्युरी पुर्ण झाल्यावर श्रीसंथने आपली बॅट परजली!! ६ फ़ोर व १ सिक्स मारून त्यानं ३५ धावा काढल्या. ३५च्या स्कोअरवर श्रीसंथ आऊट झाला.
अनिल ११० धावांवर नाबाद होता. पहिलं वहिलं शतक... ते ही नाबाद.... यालाच कदाचित भगवान के घर देर है अंधेर नही असं म्हणत असावेत! ३६ वर्षीय अनिल कुंबळेनं दाखवलेला संयम, त्यानं केलेली संयमी खेळी खरोखर वाखाणण्याजोगी आहे. ओव्हलवर झालेली मॅच जेवढी दिनेश कार्तिक व धोनीच्या हुकलेल्या शतकाने लक्षात राहिल त्या पेक्षा जास्त ती अनिल कुंबळेच्या शतकाने राहिल....
हॅट्स ऑफ टू यू अनिल!!! ब्राव्हो!
आज मॅचचा तिसरा दिवस संपला. इंग्लंडचे ९ बॅट्समन आऊट झाले. मला मनापासून वाटतय भारतानं मॅच जिंकावी. ही ड्रॉ होऊ नये. किमान अनिलनं काढलेल्या शतकाचा मान ठेवण्यासाठी तरी आपण मॅच जिंकावी....
अनिल कुंबळेच्या सेंच्युरीचे व त्या नंतरचे हे काही क्षण..
सोनल..
20 June 2007
भाकरीची गोष्ट
इल्फर्ड नावाचं नगर होतं. तिथे आई वडील आणि त्यांचा लहान मुलगा असं तिघांचं सुखी कुटूंब होतं. वडील नोकरी करायचे आणि आई मुलाला सांभाळायची असा त्यांचा संसार सुखी चालला होता. वडीलांना भाकरी आवडत असे. वडीलांनी आईला तसं सांगितलं. म्हणाले,"आज भाकरी खावीशी वाटते. संध्याकाळी कर." आईने विचार केला... इतके दिवस आपली झाकली मुठ होती. आपल्याला भाकरी येत नाही हे आता वडीलांना कळणार... तिने संध्याकाळी करते म्हणून सांगितलं. तिने तिच्या आई कडे असताना एकदा भाकरी केली होती. पण त्याचा सराव नव्हता. त्या दिवशी खुप वेळ विचार केला. शेवटी मनाची हिम्मत करून तिने भाकरीचे पीठ मळण्यास घेतले. पण किती घ्यायचे? कणीकेचा अंदाज होता तिला. भाकरीच्या पीठाला तिला अंदाज लागत नव्हता. एवढेच आठवत होते की पोळीच्या उंड्या पेक्षा भाकरीचा उंडा मोठा असतो. पण किती मोठा?? तिने पिठ मळायला घेतले. आधी दुध कमी झाले. म्हणून तिने दुध वाढवले. पुन्हा पिठ मळले. या वेळी दुध जास्त झाले. तो पीठ पातळ झाले. तिने पुन्हा वाढवले. भाकरी करण्या योग्य जेंव्हा मळल्या गेले तो ८ १० भाकर्या होतील येवढे झाले. दुष्काळात तेरावा महिना अशी मनःस्थिती झाली. एक भाकरी करता येत नाही. ८ भाकर्या कधी कराव्या?
पहिल्या भाकरीचा उंडा घेतला. पोळी एवढा लहान घेतला. भाकरी थापावयास घेतली. मनात विचार केला पातळ भाकरी आवडेल त्यांना. थापताना भाकरी उलत होती. भाकरी मोडून मोठा उंडा करावयास घेतला. उंडा जास्तच मोठा झाला. भाकरी थापता थापता पोळपाटा बाहेर जायला लागली. पुन्हा मोडून थोडा लहान उंडा घेतला. भाकरी कडेला थोडी थोडी उलत होती. पोळपाटावर थापलेली भाकरी हातावर घेताना मोडली. पुन्हा या दिव्यातून जावे लागणार या विचाराने आई बिचारी हैराण झाली. पुन्हा उसनी उमेद आणून भाकरी थापली. आणि पोळपाटच उचलून तिने भाकरी तव्यावर टाकली. वरून पाणी फिरवायचे लक्षात राहिले नाही. खालचा भाग पुर्ण शिजल्यावर मग पोळीसारखी उलटावी हा विचार केला... आणि इथेच फसली. वरची भाकरी कोरडी झाली. हा भाग तव्याला लागताच सगळी भाकरी भूकंपात तडे गेलेल्या जमीनीसारखी दिसायला लागली. एका भाकरीसाठी जवळ जवळ २० २५ मिनिटं अथक प्रयत्न केल्या नंतर ही भाकरी तयार झाली होती. "चला, झाली का भाकरी?! म्हणत वडिल येताच आईची घाबरगुंडी उडाली.. " हो हो १ - २ मिनिटं हं!!" असं म्हणत आई पुढच्या भाकरीला लागली. पुढली भाकरी १ - २ मिनिटांत करायची होती. यावेळी मात्र बरोबर उंडा घेऊन हलक्या हाताने थापत कशी बशी भाकरी तयार केली. तव्यावर टाकण्याची कसरत केली. वरून पाणी व्यवस्थित लावलं... आणि खालची भाकरी शिजायच्या आधीच उलटली... हाय दैवा!!! भाकरीचे मधून दोन तुकडे झाले.... आता वडीलांना काय खायला द्यावं या विवंचनेत होती आई!!
आणि तिच्या मदतीला फोन धावून आला... कोणाचा तरी फोन आला. वडील फोनवर बोलण्यात गुंगले. आईला १० मिनिटं मिळाली होती. तिने डोकं शांत ठेवून भाकरी थापली. तेवढ्याच शांतपणे हातावर काढून घेतली. आणि तव्यावर टाकली. वरून पाणी लावलं. खालची भाकरी शिजत आली की उलटली. वरची भाकरी चांगली झाली होती आता. खालची ही व्यवस्थित झाली होती. पण भाकरी फुगली नाही.
आईला भाकरी जमली होती. फुगली नाही तरी न मोडता शिजली होती. पहिल्या न जमलेल्या भाकर्या तशाच ठेऊन दिल्या. रात्रीची जेवणं झाली. रात्री तशाच ठेउन दिलेल्या भाकर्या सकाळी पक्षांना टाकल्या. त्यांनीही आनंदाने (?) खाल्या.
इति इल्फ़र्ड नगरीची भाकरीची कहाणी साठा उत्तरी सुफळ संपूर्ण.
जशी ही भाकरी आईच्या मुलाला, मुलाच्या वडिलांना व इल्फ़र्डच्या पक्षांना आवडली तशी तुम्हा आम्हा सर्वांनाही आवडो.
:-)
पहिल्या भाकरीचा उंडा घेतला. पोळी एवढा लहान घेतला. भाकरी थापावयास घेतली. मनात विचार केला पातळ भाकरी आवडेल त्यांना. थापताना भाकरी उलत होती. भाकरी मोडून मोठा उंडा करावयास घेतला. उंडा जास्तच मोठा झाला. भाकरी थापता थापता पोळपाटा बाहेर जायला लागली. पुन्हा मोडून थोडा लहान उंडा घेतला. भाकरी कडेला थोडी थोडी उलत होती. पोळपाटावर थापलेली भाकरी हातावर घेताना मोडली. पुन्हा या दिव्यातून जावे लागणार या विचाराने आई बिचारी हैराण झाली. पुन्हा उसनी उमेद आणून भाकरी थापली. आणि पोळपाटच उचलून तिने भाकरी तव्यावर टाकली. वरून पाणी फिरवायचे लक्षात राहिले नाही. खालचा भाग पुर्ण शिजल्यावर मग पोळीसारखी उलटावी हा विचार केला... आणि इथेच फसली. वरची भाकरी कोरडी झाली. हा भाग तव्याला लागताच सगळी भाकरी भूकंपात तडे गेलेल्या जमीनीसारखी दिसायला लागली. एका भाकरीसाठी जवळ जवळ २० २५ मिनिटं अथक प्रयत्न केल्या नंतर ही भाकरी तयार झाली होती. "चला, झाली का भाकरी?! म्हणत वडिल येताच आईची घाबरगुंडी उडाली.. " हो हो १ - २ मिनिटं हं!!" असं म्हणत आई पुढच्या भाकरीला लागली. पुढली भाकरी १ - २ मिनिटांत करायची होती. यावेळी मात्र बरोबर उंडा घेऊन हलक्या हाताने थापत कशी बशी भाकरी तयार केली. तव्यावर टाकण्याची कसरत केली. वरून पाणी व्यवस्थित लावलं... आणि खालची भाकरी शिजायच्या आधीच उलटली... हाय दैवा!!! भाकरीचे मधून दोन तुकडे झाले.... आता वडीलांना काय खायला द्यावं या विवंचनेत होती आई!!
आणि तिच्या मदतीला फोन धावून आला... कोणाचा तरी फोन आला. वडील फोनवर बोलण्यात गुंगले. आईला १० मिनिटं मिळाली होती. तिने डोकं शांत ठेवून भाकरी थापली. तेवढ्याच शांतपणे हातावर काढून घेतली. आणि तव्यावर टाकली. वरून पाणी लावलं. खालची भाकरी शिजत आली की उलटली. वरची भाकरी चांगली झाली होती आता. खालची ही व्यवस्थित झाली होती. पण भाकरी फुगली नाही.
आईला भाकरी जमली होती. फुगली नाही तरी न मोडता शिजली होती. पहिल्या न जमलेल्या भाकर्या तशाच ठेऊन दिल्या. रात्रीची जेवणं झाली. रात्री तशाच ठेउन दिलेल्या भाकर्या सकाळी पक्षांना टाकल्या. त्यांनीही आनंदाने (?) खाल्या.
इति इल्फ़र्ड नगरीची भाकरीची कहाणी साठा उत्तरी सुफळ संपूर्ण.
जशी ही भाकरी आईच्या मुलाला, मुलाच्या वडिलांना व इल्फ़र्डच्या पक्षांना आवडली तशी तुम्हा आम्हा सर्वांनाही आवडो.
:-)
13 June 2007
धुंद होते शब्द सारे
dhund hote shabd sare
धुंद होते शब्द सारे
धुंद होत्य भावना
वार्यासंगे वाहता
त्या पुलापाशी थांब ना
सये... रमूनी सार्या या जगात
तिक्त व्हावेसे
परी कैसी ही प्रित ही?
धुंद होते शब्द सारे.....
मेघ दाटूनी गंध लहरूनी
बरसला मल्हार हा
चांद राती भाव गुंतुनी
बहरला निशीगंध हा
का कळॆना काय झाले
भास की आभास सारे
जीवनाचा गंध हा
विश्रांत हा
शांत हा
धुंद होते शब्द सारे
धुंद होत्य भावना
वार्यासंगे वाहता
त्या पुलापाशी थांब ना
सये... रमूनी सार्या या जगात
तिक्त व्हावेसे
परी कैसी ही प्रित ही?
|
धुंद होते शब्द सारे
धुंद होत्य भावना
वार्यासंगे वाहता
त्या पुलापाशी थांब ना
सये... रमूनी सार्या या जगात
तिक्त व्हावेसे
परी कैसी ही प्रित ही?
धुंद होते शब्द सारे.....
मेघ दाटूनी गंध लहरूनी
बरसला मल्हार हा
चांद राती भाव गुंतुनी
बहरला निशीगंध हा
का कळॆना काय झाले
भास की आभास सारे
जीवनाचा गंध हा
विश्रांत हा
शांत हा
धुंद होते शब्द सारे
धुंद होत्य भावना
वार्यासंगे वाहता
त्या पुलापाशी थांब ना
सये... रमूनी सार्या या जगात
तिक्त व्हावेसे
परी कैसी ही प्रित ही?
Subscribe to:
Posts (Atom)